ხატია ძლიერმა ბიძგმა ღია კარში გატყორცნა და მერე ჰაერში ამოტრიალებულმა ავტობუსმა გადაუარა

პატრიოტული ბანაკები დაარსების დღიდანვე არა ერთხელ გამხდარა საზოგადოებრივი მსჯელობის საგანი. “ნაციონალების” გათვლით, პატრიოტული ბანაკები უნდა ქცეულიყო ახალგაზრდა ნაცისტების სამჭედლოდ და ლიდერთა სკოლად, მაგრამ სამშობლოს სიყვარულს პარტიულობა და ქალ-ვაჟთა ტყეებში დაბანაკება რომ არ სჭირდება, ამის მტკიცებით თავს არ შეგაწყენთ. პატრიოტული ბანაკები სხვა არაფერია, თუ არა ამერიკული ბოისკაუტების ბრმა გადმონერგვა. ამიტომაც ეს ბანაკები ჩვენში თავიდანვე ნეგატიურად აღიქვეს, თუმცა მიმდევრები მაინც გამოუჩნდნენ. სიბნელესა და სიცივეში გაზრდილ თაობებს ქალაქგარეთ, ბუნების წიაღში გასვლა ფუფუნებად მიაჩნიათ, ხოლო მათი ამბიციური მშობლები ამ ბანაკებს მმართველი პარტიის გულის მოსაგებად და შვილების კარიერის დასაწყისად მოიაზრებენ. შარშან, აგვისტოს ომის დროს, მთავრობამ ძლივს მოახერხა განმუხურის პატრიოტული ბანაკიდან ტყე-მინდორში “გაჭრილი” პატრიოტების ჩამოყვანა. აქეთ მშობლები იკლავდნენ თავს ტირილ-ჩივილით და იქით - დამფრთხალი, ჯერ კიდევ ბავშვობის ასაკიდან გამოუსვლელი მოზარდები. წლეულს, 13 ივლისს, ბანაკ “შაორში” წასასვლელად ჟრიამულითა და ამ ასაკისთვის დამახასიათებელი სიხალისით კიევის ქუჩაზე შეიკრიბნენ. მაშინ ვერავინ წარმოიდგენდა, ხატია კავთუაშვილს, დავით პირველსა და ნათია ჩხაიძეს უკანასკნელად რომ ხედავდნენ.

მეხის გავარდნას ჰგავდა საინფორმაციო საშუალებებით გადმოცემული ცნობა, რომ შაორში მიმავალი ახალგაზრდებით სავსე ავტობუსი 40 მეტრის სიმაღლიდან ხრამში გადავარდა.
საზარელი, შემაძრწუნებელი ამბავი მოხდა, რამაც სრულიად საქართველო ააფორიაქა. თითოეული მოქალაქე თავის დამოკიდებულებას მომხდართან სხვადასხვანაირად გამოხატავდა. მახსოვს, შავებით მოსილი დედაკაცი როგორ წყევლიდა სააკაშვილს ამ პატრიოტული ბანაკების დაარსებისთვის.
მისტიკოსები ირწმუნებიან, რომ ამ ბანაკებს შავი აურა სდევს. მოკვდავის ენას არ ძალუძს იმ გულისტკივილის გადმოცემა, რაც მომხდარმა ფაქტმა საზოგადოებაში გამოიწვია, როდესაც გაიგეს, რომ ორი ახალგაზრდა - დავით პირველი და ნათია ჩხაიძე ადგილზევე დაიღუპნენ, ხოლო მძიმე მდგომარეობაში მყოფი ხატია კავთუაშვილი საავადმყოფოში გარდაიცვალა.
როგორც ცნობილია, ავტობუსი “ბოგდანი” თბილისის მერიას ეკუთვნოდა. შემოწმდა თუ არა გასვლის წინ ავტობუსის ტექნიკური გამართულობა, გაიარა თუ არა მძღოლმა სამედიცინო შემოწმება, ამას გამოძიება დაადგენს. ისიც გასარკვევია, შეირჩა თუ არა მაღალი კვალიფიკაციისა და ამ რთული გზის მცოდნე მძღოლი.
როგორც მოწოდებული ინფორმაციიდან ჩანს, მძღოლი დილით შეუცვლიათ (?!).
მართალია, ჩვენი ხელისუფლება გამუდმებით თავს იწონებს დაგებული გზებით, მაგრამ, რაც ცხინვალის გზა რაჭველებისთვის ჩაიკეტა, ისედაც ძნელად სავალი გზა, ხშირი ზვავებითა და მიწისქვეშა ბიძგებით დაზიანებული, ამ გაზაფხულზე მოსულმა ნიაღვრებმა სულ გაანადგურა.
ოფიციალურად ითქვა, რომ ავტობუსის კატასტროფა შემხვედრი მანქანისთვის გზის დათმობამ გამოიწვია, თუმცა თვითმხილველთა თქმით, მათ აშკარად იგრძნეს მიწისძვრის მსგავსი რყევა და მიწის საყრდენის გამოცლა. იმასაც ამბობენ, რომ ავტობუსი, რომელიც მთელი გზა ტაატით მიდიოდა, მაინცდამაინც ამ მონაკვეთში აჩქარდა. ამის გამო მძღოლს ახალგაზრდების მხრიდან არა ერთი გაფრთხილება მიუღია.
ავტობუსს დანიშნულების ადგილს ათიოდე წუთის სავალი მანძილიღა აშორებდა. ზოგი იმასაც ამბობს, მძღოლს გვერდით არაყი და ლუდი ედგაო. როცა მიწა ჩავარდა, მძღოლმა საჭეს ხელი უშვა და ავტობუსიდან გადახტა. ახალგაზრდებით სავსე ავტობუსი კი ტრიალ-ტრიალით ხრამში ჩავარდა.
როგორც შევიტყვეთ, მთელი გზა ვენტილაციის უქონლობის გამო ავტობუსის კარები ღია ყოფილა. სწორედ ამის გამო 17 წლის ხატია, რომელიც თავის მამიდაშვილთან ხელგადახვეული იჯდა, ძლიერი ბიძგით ღია კარიდან გავარდა და მერე ჰაერში ამოტრიალებულმა ავტობუსმა გადაუარა. ხატიას მოგლეჯილი ფეხი თეონას კალთაში აღმოჩნდა.
თეონა ბანაკში ხატიამ წაიყვანა - ცოდოა, მთელი ზაფხული ვერსად მიდისო.
თეონა ამჟამად ღუდუშაურის საავადმყოფოშია.
განა ძნელი იყო “ნაციონალებისთვის”, ახალგაზრდა კოლეგები კომფორტული, ვენტილაციით მოწყობილი ავტობუსის სალონში მოეთავსებინათ...
პროფესორი სულხან ქემოკლიძე მარწმუნებდა, რომ ასეთ ადგილებში მოზარდების გადაყვანისას კომუნისტების დროს ავტობუსს წინ და უკან ავტოინსპექტორთა კორდონი მიაცილებდა.
ძნელი წარმოსადგენია, რას გრძნობდნენ ავტობუსში მყოფი მოზარდები. ზოგმა თავს გადახტომით უშველა, ზოგი კი გაუნძრევლად იჯდა თვალდახუჭული და ლოცულობდა.
ერთ-ერთი მათგანი იგონებს: “როდესაც ავტობუსის ჩამტვრეული ფანჯრიდან გადმოვცოცდი, გარშემო ნისლის მსგავსი ბუღი იდგა. ფეხმოგლეჯილი ხატია წამოყენებას მთხოვდა, მაგრამ თავბრუ დამეხვა, ცუდად გავხდი, მისი დახმარება ვერ შევძელი”.
პირველი დახმარება უკან მომავალმა ვაკის რაიონის პატრიოტთა ბანაკის წევრებმა აღმოუჩინეს. გამოძახებულმა სასწრაფო დახმარების მანქანებმაც რთული გზის გავლას საკმაო დრო მოანდომეს და დაზარალებულები ტყიბულის საავადმყოფოში მიიყვანეს. რაკი იქ დაზარალებულთა დასახმარებლად ხელსაყრელი პირობები არ იყო, ისინი ქუთაისის უახლესი ტექნიკით აღჭურვილ ახალ საავადმყოფოში გადაიყვანეს.
მედიკოსებმა მაქსიმალურად ყველაფერი გააკეთეს დაშავებული ახალგაზრდებისთვის. ხატია სისხლისგან იცლებოდა, სამჯერ გაუჩერდა პულსი კლინიკური სიკვდილით. გამუდმებით ითხოვდა: “ფეხებს ვერ ვგრძნობ, ფეხებზე ხელი მომისვითო”. თეონაც რამდენჯერმე მოიკითხა. გოგონას ვერც თბილისიდან ჩამოყვანილმა ქირურგმა უშველა, თუმცა ორივე ფეხის ამპუტაცია ჩაუტარდა.
იგი ოპერაციის ჩატარებიდან 40 წუთის შემდეგ გარდაიცვალა, რადგან დაზიანებული ჰქონდა თავის ქალაც, სახსრები დამტვრეული ჰქონდა, დაზიანებული - შინაგანი ორგანოები... მშობლებს მის უიმედო მდგომარეობას უმალავდნენ, ძმას კი გაუმხილეს. დარდით გამწარებულმა ბიჭმა არაადამიანური ბღავილით მუშტებით საავადმყოფოს მინები ჩაამსხვრია...
გასისხლიანებული ბიჭის მიკარება ვერავინ გაბედა...
სამძიმარზე შესულს ხატიას დედამ გულსაკლავად შემომტირა: “სკოჩითაა” აწყობილი ჩემი შვილი, როგორ მეწინააღმდეგებოდა მამამისი, ხატიას შაორში გაშვება არ უნდოდა... ცუდი სიზმარი მქონდა ნანახი, სახლის კედელი ჩამომენგრა”...
სულ სხვაა გაგონილი და სულ სხვა - ნანახი.
ეზოში დამონტაჟებულ მონიტორზე ხატიას მიწიერი ცხოვრების კადრები ერთმანეთს ენაცვლებოდა - საბავშვო ბაღიდან დაწყებული, სკოლის ბანკეტამდე. ეს არსებულს უფრო დრამატულსა და ტკივილიანს ხდიდა. ხატია ნიჭით, აქტიურობით გამორჩეული, სიცოცხლით, სიკეთითა და სათნოებით სავსე, საქმიანი, დაუდგრომელი, ყვავილივით თვალწარმტაცი გოგონა იყო. ეროვნული გამოცდები ჩააბარა, ექიმობაზე ოცნებობდა.
საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა დეპარტამენტმა სპორტული აერობიკის ოლიმპიადაზე განსაკუთრებული პლასტიკური მონაცემებისთვის პირველი ადგილი მიანიჭა. 2008 წელს “რუსთავი 2”-ის მიერ გამოცხადე­ბულ კონკურს “მხიარულ სტარტებში” ოქროს მედალი დაიმსახურა. განათლების სამინისტროს არაერთ სერტიფიკატს ფლობდა.
რა დაავიწყებს ფიროსმანის ქუჩას “როლიკებზე” შემდგარ მწვანეთვალება მომხიბვლელ გოგონას, რომელსაც შეეძლო, ცეკვით დედამიწა შემოევლო... ორიოდე დღის წინ დედას ფართოდ გახელილი თვალებით ეკითხებოდა - “რატომ ამბობენ, სიკვდილი დედაა და სიცოცხლე დედინაცვალიო?..”
სამძიმარზე მოსულ პარლამენტის თავმჯდომარე დავით ბაქრაძისა და თბილისის მერის გიგი უგულავას წასვლის შემდეგ ვიღაც იქ მყოფმა კომპენსაცია ახსენა, რომელსაც მთავრობა დაჰპირდა დაზარალებულებს. ამას ჭირისუფ­ლის დაჭრილი სულის კივილი მოჰყვა - “მე ჩემი ხატია მინდა, სხვა არაფერი მჭირდება”...
დედას შვილს ვერაფერი შეუცვლის...
ხატიას განსასვენებლის გვერდით მოსწავლე ახალგაზრდობის სასახლის ნორჩ შემოქმედთა (რომლის წევრი ხატიაც იყო) ჩანაწერები იდო.
აი, რას წერდა მასზე ორი წლის წინათ მისი თანაკლასელი მირანდა მაისურაძე: “იმ ღამეს ეძინა გულზე დაკრეფილი ცივი ხელებით, თვალები დახუჭული ჰქონდა, გული არ უცემდა. გულქვა დუმილს შეეჩერებინა მისი გული. შეუბრალებელ ცხოვრებას იგი სამუდამოდ გაუწირავს”...
ეს წინათგრძნობა ახდა...
ერთს კი დავუმატებ: “სძინავთ ბნელ ხვეულებში გამოუცნობ ქიმერებს”...
მომხდარი საზარელი ფაქტი ზარის სათქმელის გარდა ზარის ჩამოკვრისთვისაც გვეძახის, რათა გავიგოთ, რამ მიგვიყვანა ამ ტრაგედიამდე.