Русская версия
English version
შადიმანა!.. ანუ “ჰალსტუხიანი ხვლიკი” და ღია წერილი “მამობილ მერაბიშვილს”
შრიფტის ზომა:
ბავშვობაში ეზოსა თუ ქუჩაში ზედმეტი სახელი ე.წ. კლიჩკა ბევრისთვის შეურქმევიათ. ეს ზედმეტი სახელები, როგორც წესი, პიროვნების, ბავშვის უწყინარი თვისებებიდან გამომდინარეობს ხოლმე, როგორიცაა, მაგალითად: ცელქობა, სიზარმაცე ან ბეჯითობა, სიგამხდრე ან სიმსუქნე და რა ვიცი, კიდევ სხვა მრავალი, მაგრამ “შადიმანა?” ასეთი ღრმა შინაარსობრივი დატვირთვის “კლიჩკა” რომ შეარქვან მოზარდს, ხომ წარმოგიდგენიათ, თუ რა “კეთილი” თვისებების მატარებელი უნდა იყოს ადამიანი იმთავითვე, ანუ ბავშვობიდან, ანუ მაშინ, როდესაც “შადიმანა” შეურქმევიათ სკოლაში გიორგი თარგამაძისათვის. ამაზეა, ალბათ, ნათქვამი - არ შემცდარა შენი ნათლიაო!
კარიერიზმი, სულმოკლეობა, უმადურობა, კომფორმიზმი - აი, არასრული ნუსხა ამ ახალგაზრდა, უდაოდ ნიჭიერი კაცის ქვენა თვისებებისა და ამ კონგლომერატის მწვერვალი - ღალატის საოცარი, მართლაც, შადიმანისებური უნარი! ნიჭიერია-მეთქი და გიორგი თარგამაძის შემთხვევა დასტურია იმისა, რომ ნიჭი, ყოველთვის არ ნიშნავს სიკეთეს. შესანიშნავად ბრძანებს დიდი ჭაბუა ამირეჯიბი ეფემია წინამძღვრის ენით”დათა თუთაშხიაში”: “უნიჭობაზე საშიში ნიჭიერებაა, თუ მას მაღალი ზნეობა არ ახლავს თან!”
თუ არ ვცდები და მეხსიერება არ მღალატობს, ჯერ კიდევ “პირყვითელა” გიორგი თარგამაძემ მოღვაწეობა “იბვერვიზიაში” დაიწყო. როდის, რატომ და რისთვის დაიმსახურა ასლან აბაშიძის ყურადღება, ჩემთვის უცნობიც არის და უფრო მეტად - გაუგებარიც. სავარაუდოდ, როგორც რუსები იტყვიან - “в нужном месте, в нужное место” მიიყვანა განგებამ ჩვენი შადიმანა და ბავშვობიდანვე სულში ჩაბუდებული კონფორმიზმი, ყალბ პათეტიკაში შეფუთული, ოსტატურად შეაპარა აჭარის ლომს.
ამბობენ, რომ, როგორც ღვიძლი შვილი, ისე მიიღეს ოჯახში, იქამდეც კი, რომ ასლან ბაბუს სათნო მეუღლე, აწ გარდაცვლილი (ღმერთმა აცხონოს) ქალბატონი მაგული, ღამით საბანს უსწორებდაო. ეს, რა თქმა უნდა, ფიგურალურად ნათქვამია.
ასე იყო თუ ისე, ასლან აბაშიძის კეთილი ნების გამო გიორგი თარგამაძე აღორძინების სიით არა თუ პარლამენტში შეძვრა, ფრაქციის ლიდერადაც მოგვევლინა. ნორჩი პარლამენტარის მგზნებარე, პათეტიკური გამოსვლები, სხვისა არ ვიცი, მაგრამ მე ბოლომდე არასოდეს მჯეროდა, მისი ასაკიდან გამომდინარე, ნაადრევად ყელში ჰალსტუხწაყრონჭილი შადიმანასი, რადგანაც მის პათეტიკაში სიყალბის ნოტებს ხშირად ვიჭერდი.
ამასობაში საქართველოში დაბრუნდა რუსეთის მიერ ძებნილი ბადრი პატარკაციშვილი და იმ დროს, ბევრისთვის მოულოდნელად, ალბათ, პირველ რიგში, აჭარის ლომისთვის, გიორგი (შადიმან) თარგამაძე დეპუტატის მანდატზე საკუთარი ნებით აცხადებს უარს და სათავეში უდგება მაშინ ჯერ კიდევ ჩანასახობრივ მდგომარეობაში მყოფ ტელეკომპანია “იმედს”. მიუხედავად იმისა, რომ შადიმანის ეს ნაბიჯი კლასიკურ ღალატად ცოტა ვინმემ თუ აღიქვა, მაგრამ ასლან ბაბუს მიმართ აშკარა უმადურობა ცხადი იყო. თურმე ყველაფერი წინ ჰქონდა შადიმანას, მათ შორის ღალატის კვინტესენციაც, რაც არა მხოლოდ პირადად ბადრი პატარკაციშვილს დაუჯდა ძვირად, არამედ, გადაუჭარბებლად შეიძლება ითქვას, რომ მთელს ქვეყანასაც, მაგრამ ამაზე ქვემოთ...
მოკლე ხანში “იმედი”, მართლაც, ერთადერთ იმედად იქცა მთელი ქვეყნისთვის. განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ბადრი პატარკაციშვილს ძებნილის სტატუსი მოეხსნა და მის მიმართ აღძრული სისხლის სამართლის საქმე შეწყდა, ანუ მოიხსნა იმის შიში, რომ, თუ “ჭკვიანად” არ იქნებოდა ბატონი ბადრი, შეიძლებოდა გაეწირა ხელისუფლებას და რუსეთის მართლმსაჯულებისთვის გადაეცათ. ასე იყო შევარდნაძის დროსაც და განსაკუთრებით “ვარდების რევოლუციის” შემდეგ - ცხონებული ბადრი მარჯვნივ და მარცხნივ იხდიდა, იხდიდა, იხდიდა!
ხელისუფლებამ პირველად მაშინ იგრძნო, რომ ბადრი აღარ ხუმრობდა, როდესაც “იმედმა” სანდრო გირგვლიანის საზარელი მკვლელობის შესახებ აუწყა საზოგადოებას. ამას მოჰყვა ზურაბ ჟვანიას მკვლელობის თავის დროზე “მიჩქმალული” ფაქტების გახმაურება. მოკლედ, რაღა ბევრი გავაგრძელო და, “იმედი” ის ერთადერთი ტელევიზია გახდა, რომელიც მთელ საქართველოში (და არა მარტო) მაუწყებლობდა, რის გამოც საზოგადოებრივმა აზრმა ნელნელა, მაგრამ შეუქცევადად იწყო ხელისუფლების საწინააღმდეგოდ ფორმირება.
და ეს მიუხედავად იმისა, რომ “ნაცების” პროპაგანდას კვლავაც ემსახურებოდნენ I არხი და “რუსთავი 2”. ხალხი მაინც “იმედის” ინფორმაციებს ენდობოდა, რის გამოც “ნაცების” მამებს “გველის კაჭრობა” დაემართათ.
ამ ყველაფერში, პატარკაციშვილის ამოუწურავ ფინანსებთან ერთად, “იმედის” კოლექტივისა და პირადად გიორგი (შადიმან) თარგამაძის დამსახურებაც იყო. პრაქტიკულად, ყველა ნიჭიერი ტელეწამყვანი “იმედში” აღმოჩნდა. ტელევიზიაში, რომელსაც ლომის წვლილი მიუძღვის (“ნაცების” ერთ დროს კი არა, როგორც თავად სჯეროდათ) მინიმუმ 30 წლის განმავლობაში შეურყეველი ხელისუფლების ისე მძლავრად შეზანზარებაში, რომ 2007 წლის 7 ნოემბერს მიშამ დემოკრატიულობის ნიღაბი ერთხელ და სამუდამოდ ჩამოიგლიჯა!
“იმედი” და მისი ჟურნალისტები, ისე სასტიკად დაარბიეს, რომ თვით მიშას უპირობოდ მხარდამჭერი ბუშის ადმინისტრაციაც კი იძულებული გახდა, დემოკრატიის შუქურა ვარსკვლავ ბიჭუნასათვის “ყური აეწია”.
სწორედ ამიტომ იყო, რომ დარბეულ-დალეწილმა ტელევიზიამ შედარებით მოკლე ხანში მაუწყებლობა განაახლა, მაგრამ...
აი, აქედან იწყება გიორგი თარგამაძის ჭეშმარიტი სახის, შადიმანობის წარმოჩენა. ისევე, როგორც ტელეიმედის ღამის მთელი კოლექტივისა. “იმედის” მაუწყებლობის განახლებიდან ორიოდე დღის შემდეგ შადიმანა პირდაპირ ეთერში აკეთებს განცხადებას, რომ “იმედი” მაუწყებლობას წყვეტს იმიტომ, რომ მის ჟურნალისტებზე ზეწოლა ხორციელდებაო...
აბა, ამაზე კარგ და ფასეულ საჩუქარს ინატრებდა პრეზიდენტობიდან გადამდგარი მიშიკო? და პირიქით - ამაზე მუხანათურად ზურგში დანის დარტყმას წარმოიდგენდა ლონდონში გადახვეწილი, დასაპატიმრებლად გამზადებული პატარკაციშვილი? ამ უთანასწორო ბრძოლაში ბადრის ერთადერთი იმედი “იმედი” იყო და ჯერ ასლანის კალთაში დაფრთიანებულმა ბარტყმა, და შემდეგ პატარკაციშვილის კალთაში გაზრდილმა თარგამაძემ კი არა თუ “იმედი” დახურა, ბადრის გამოგზავნილი კასეტა მერაბიშვილს კაბინეტში მიუცუნცულა.
სოლოლაკში გაზრდილ ებრაელ ქართველს (თუ პირიქით), ალბათ, გაახსენდებოდა თბილისური გამოთქმა თუ ანდაზა - “ობოლო, ვის მ....ო და ჩემს გამზრდელსო!” როდესაც სახელისუფლებო ტელევიზიებმა იმ კასეტის დამონტაჟებული ვარიანტი შესთავაზეს საზოგადოებას, რის შემდეგაც უტვინო ობივატელმა, რაც, სამწუხაროდ, საზოგადოების (და არა მხოლოდ ქართველის) უმრავლესობას შეადგენს, ირწმუნა, რომ ბადრი პატარკაციშვილი მხოლოდ საკუთარი, ოლიგარქიული ინტერესების გამო იბრძოდა და არა - საქართველოსთვის; იგი არ იყო სამშობლოსთვის გულანთებული პატრიოტი. და თუ არსებობს მცირე ალბათობა იმისა, რომ ბადრის სხვის დაუხმარებლად გაუსკდა გული, ალბათ, - შადიმანას გამო!
ეს ავკაცობა, სიმდაბლე, უსინდისობა, კლასიკური შადიმანისეული ღალატი, ჯეროვნად და ოპერატიულად დაუფასეს გიორგი თარგამაძეს. როგორც ამბობენ, მერაბიშვილის კაბინეტში დაწერეს ის პროცენტები, რომლითაც ე. წ. ქრისტიან-დემოკრატები 21 მაისის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ “შესრიალდნენ” უმაღლეს საკანონმდებლო ორგანოში. აი, ამაშია არჩევნების წინ ორიოდე დღით ადრე შექმნილი პარტიის, ქრისტიან დემოკრატების წარმატების საიდუმო!
“როდესაც ჰალსტუხს წაიყრონჭავს, ჰალსტუხიან ხვლიკს ჰგავს და უჰალსტუხოდ ნამდვილი შადიმანიაო!” - მოსწრებულად შენიშნა ენამწარე, “უკონტროლო” რეზო ამაშუკელმა და, შადიმანას გარდა, მეორე “კლიჩკაც” მიეკერა გიორგი თარგამაძეს.
ჰოდა, როდესაც ეს “ჰალსტუხიანი ხვლიკი”, პატრიოტულ-ეროვნული პათოსით დაახეთქებს ხოლმე: “ჩვენ, ქრისტიან-დემოკრატები!”, სურვილი გიჩნდება, იმ ჰალსტუხში სწვდე და ისე მოუყრონჭო კისერი, თვალები გადმოაყრევინო!
ამას წინათ, “კავკასიის” ეთერში, შადიმანას ერთი თანაპარტიელი, თავის დროზე “იმედის” ჟურნალისტი და დღეს ე. წ. ქრისტიან-დემოკრატი, გამობრძანდა და იმ ბრალდების პასუხად, რომ პარლამენტში შესვლით, მიშას გაყალბებული არჩევნები “გაუპრავეთო”, სრული სერიოზულობით დაახეთქა, რომ თურმე ქრისტიან-დემოკრატები იმისთვის შესულან პარლამენტში, რომ იმ მაღალი მიკროფონიდან საზოგადოებრივი აზრის ჩამოყალიბება ნდომებიათ (?!).
რა ვიცი, აქამდე გულუბრყვილოდ მჯეროდა, რომ ე. წ. საზოგადოებრივ აზრს, სწორედ ჟურნალისტები, მითუმეტეს, ტელეჟურნალისტები აყალიბებენ, ანუ იმ პროფესიის ხალხი, რომლის წარმომადგენლებიც ახლო წარსულში თავად ბრძანდებოდნენ. ისე, რომ იცოდნენ ე.წ. ქრისტიან-დემოკრატებმა, არა მხოლოდ ჟურნალისტები აყალიბებენ ე.წ. საზოგადოებრივ აზრს, არამედ, ჟურნალისტების მიმართაც აქვს ხოლმე საზოგადოებას საკუთარი აზრი და აქედან, ჩემი აზრით, საზოგადოების აბსოლუტური უმრავლესობისთვის, ცხადია, რომ ერთ დროს ჟურნალისტები და დღეს ე. წ. ქრისტიან-დემოკრატები, თვით ყველაზე ოდიოზურ “ნაცებზე” საძულველნი და საშიშნი არიან, რადგანაც “ნაცები” რისი და რა დროს მკადრებლები არიან, ასე თუ ისე, ამის პროგნოზირება შესაძლებელია. აი, რაც შეეხება ქრისტიან-დემოკრატიულ “პოზიციას”, კაცმა არ იცის, რა და როდის მოუვათ თავში, რადგან, როგორც იტყვიან - “ნა ვსიო სპასობნები” არიან!
ჰალსტუხიანი ხვლიკის, იგივე შადიმანას ფანტაზიები, უკეთურობის, უნამუსობის, უტიფრობის, გველაძუობის კუთხით, ალბათ, ამოუწურავია!!!
დავით მხეიძე
ბოლოთქმა: მინდა, მის ახალ მამობილს, ვანო მერაბიშვილს შევახსენო - გიორგი თარგამაძის ორ წინამორბედ კეთილისმყოფელსა და მამობილს - აბაშიძესა და პატარკაციშვილს - შეეშალა. მათ არც ხევისბერი გოჩას გამოცდილება გაიზიარეს და არც მისი ევროპული ანალოგის.
გააგზავნე სტატია
დასაბეჭდი ვერსია
ტექსტური ვერსიაარქივი
| კვ | ორ | სა | ოთ | ხუ | პა | შა |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 |
შეაფასეთ სტატია
კომენტარები (29 კომენტარი):
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
დატოვეთ კომენტარი